Attachment Play | Gekkoo Speelgoedbende

De Gekkoo Speelgoedbende stelt het belang van (samen)spelen voorop en zet tijdens haar speelmomenten sterk in op verbinding tussen ouder en kind.

Spel is de taal van het kind. Een kind zal tijdens zijn spel thema’s naar boven brengen die hem bezig houden. Eventuele emoties die hierbij naar boven komen liefdevol begeleiden werkt helend. Verbindend spelen is het spel laten leiden door wat je kind aanbrengt. Wanneer je je kind de leiding geeft en jij volgt. Wanneer je even al de rest om je heen kan vergeten.

Nele Flamang, logopediste en Aware Parenting instructeur verdiepte zich in Attachment play en beantwoordt voor Gekkoo enkele vragen.

Wat is attachment play?

Nele: "Attachment play is een krachtige en verbindende manier om gevoelens te verwerken via spel. Wanneer kinderen regelmatig hun opgestapelde gevoelens ‘kwijt geraken’ kunnen ze gemakkelijker slapen, zich langer concentreren, gemakkelijker leren, zich flexibeler opstellen en zijn ze gewoon leuker om bij te zijn.
Wanneer onze kinderen dingen doen die we niet willen (of net iets niet doen wat we wel willen) dan gaan we ons vaak frustreren en ergeren. Hoe machtelozer we ons voelen hoe sneller we gaan forceren, bestraffend optreden, dreigen of kortaf worden. Dit komt omdat we ons op zo'n momenten vaak wanhopig voelen en denken dat dat onze laatste of enige optie is om onze eigen behoeften in te vullen.
Voor kinderen is dit precies hetzelfde. Hoe hulpelozer of machtelozer ze zich voelen, hoe meer frustratie, hoe groter de kans dat ze dingen afpakken, slaan, bijten, gooien, …"

In plaats van te moeten kiezen tussen forceren of opgeven, kunnen we leren om voor verbinding te kiezen, zelfs in de meest uitdagende situaties.

Wat is het belang van Attachment Play en in welke situaties kan Attachment Play nuttig zijn?

Met spel kunnen we de natuurlijke herstelmechanismen van onze kinderen ondersteunen om opgestapelde spanning en stress weer kwijt te geraken.

Nele: "Vertrouw erop dat je kind in zijn spel van jou vraagt wat het nodig heeft. Als je kleuter zich bijvoorbeeld plots als een baby gedraagt dan helpt het om te begrijpen dat hij met dit regressiespel misschien de komst van zijn zusje verwerkt, of een schoolstart die veel van hem vraagt. Wanneer ons kind onze liefdevolle aandacht voelt, zal het bereid zijn om (via spel) te communiceren over wat belangrijk voor hem is.

Naast het ingaan op hun uitnodiging tot spel, kunnen we als ouder ook spel inzetten om bijvoorbeeld het tanden poetsen vlotter te laten verlopen, scheidingsangst te verwerken, agressie te voorkomen of verminderen...
Met verbindend spel gaan we ons kind niet manipuleren maar gaan we naast hem staan. We helpen hen de lastige gevoelens en spanning rondom een bepaald thema te ventileren en brengen hen zo dichter bij hun intrinsiek liefdevolle en meewerkende natuur."

Enkele voorbeelden: 

“Niet in de autostoel willen gaan zitten, met scènes en een fikse driftbui!”

Nele: "Attachment Play biedt zeker mogelijkheden om hier mee om te gaan maar ik raad niet aan om ze in te zetten als afleiding van huilen. Een spelsuggestie: wriemel je in het autostoeltje van je kind en doe alsof het jou perfect past. Toon je kind jouw stoel en vraag hem waar hij jou naar toe gaat brengen. Als je kind begint te giechelen zit je goed en ontlaadt hij spanning rond het hele autostoel gebeuren. Je kan dit ook een paar keer spelen wanneer je helemaal niet hoeft te vertrekken met de auto (dan is de kans dat je in een forcerende modus overgaat veel kleiner) en er een spel van maken."

“Altijd gepakt willen worden, hoewel hij best kan stappen: als hij 's ochtends de trap af moet, als we naar de speeltuin gaan,... Hij blijft dan staan en schreeuwt om gepakt te worden. Hij is 2,5.”

Nele: "Wanneer je kind de hele tijd wilt worden opgepakt kan je doen alsof je een lift bent en dat zij op de knopjes mag duwen. Doe dan alsof ze op de verkeerde knopjes heeft geduwd en til haar te hoog op, of ga van boven naar beneden, of opzij,… Je zou ook een liefdevolle grens kunnen zetten: zeggen dat je hem nu niet zal dragen en begrip tonen voor de emoties die dat losmaakt."

“Boris, 2,5 jaar, die volledig dichtklapt als er een ander kindje te dicht komt.”

Nele: "Ik zou hem op zo'n moment proberen veiligheid te geven door dichtbij te blijven. Het zou goed zijn als hij hierover bij je kan huilen om de spanning te ontladen... Je zou eens kunnen proberen met kleine popjes waarbij je doet alsof het popje heel bang is van een ander popje, je kan het bange popje bijvoorbeeld telkens naar Boris laten vluchten en hem dan dicht bij Boris bescherming laten vinden en hem voor het popje laten zorgen.

Voor allerlei situaties met 'bang zijn' kan je ergens dichter en dichter bij komen en dan 'snel weer weg': neem je kind zijn hand vast, loop samen in de richting van waar je kind bang voor is, stop ergens halverwege (ga niet te ver, je wilt niet dat je kind paniek voelt) en ga dan snel terug samen naar jullie beginpunt. Doe dit opnieuw en ga telkens een klein beetje dichter naar de plek waar je kind bang van is. Elke keer wanneer jullie terug rennen toon je uitgebreid en overdreven je opluchting."

Kan elke ouder aan Attachment Play doen en is het voor ieder kind weggelegd?

Nele: "Absoluut. Het mooie is dat kinderen dit soort spel vaak zelf initiëren. Ze laten ons zien wat ze nodig hebben. Wij kunnen leren herkennen wanneer ze dit doen en begrijpen hoe we hen hierin kunnen ondersteunen. Hierdoor is Attachment Play eigenlijk per definitie ‘op maat’."

Heb je tips voor ouders die met Attachment Play willen beginnen?

Nele: "Ik las ‘Attachment Play’ van Aletha Solter nog voor dat mijn oudste dochter echt begon te spelen. Het gedachtegoed sprak me aan en ik begreep de theorie, maar mijn echte leermeester was mijn dochter Lotte. In mijn boek ‘Als je van spelen leren kan’ verzamelde ik verbindende spelsuggesties met als doel te inspireren en een idee te geven van wat kan. De mogelijkheden zijn echter eindeloos. Volg hier vooral jezelf en je kind om nieuwe spelletjes te bedenken en vertrouw erop dat je kind weet wat het nodig heeft. Het is handig om te weten wat je aan het doen bent of om de theorie in het achterhoofd te houden. Probeer echter de verleiding te weerstaan om te veel ‘in je hoofd’ te spelen. Volg je gevoel, en volg vooral je kind."

Voor meer inspiratie en tips kan je ‘Praktijk Nele Flamang’ volgen op Instagram en Facebook. Dit najaar verschijnt haar boek ‘Als je van spelen leren kan’, bij uitgever Acco. 

Foto door fotograaf Marc Vervoort / Beeldzoeker.