Bedankt Jef!

Bedankt Jef!

In september wuifden we onze voorzitter Jef Groffen uit. Hij groeide van deelnemer uit tot vrijwilliger, engageerde zich als bestuurder en uiteindelijk als bevlogen en gepassioneerd voorzitter. Gekkoo Magazine vroeg hem naar zijn opmerkelijkste momenten bij Gekkoo. Jef: “Ik heb zoveel meegemaakt, zoveel beleefd, zoveel gelachen, soms gehuild. Mijn hoogtepunten opsommen is dus erg moeilijk. Ik doe een poging, maar vergeet waarschijnlijk erg veel...”

Het mooiste wat me overkwam…

Toen ik als jonge snaak mee mocht op muziekkamp met Oscar Dirk Bohnen en zijn vrouw Chris om tussen de muzieksessies in de kinderen te animeren (ik ben namelijk muzikaal analfabeet) liep Anneke Currinckx daar ook rond. We konden erg goed met elkaar opschieten, maar volgens ons was er niets meer aan de hand. Wanneer Oscar en Chris ons echter voor de 15de keer zegden dat we best een tof koppel zouden zijn, verklaarden we hen nog maar eens gek. Tussen ons is er alleen maar vriendschap herhaalden we steeds opnieuw. Enkele jaren later hebben we het dan toch maar eens geprobeerd. We zijn ondertussen twaalf jaar samen en hebben 2 geweldige kids.

Het spannendste wat me overkwam…

Het nachtspel op kamp in Weweler is altijd een topper. Volledig in zwarte kledij, urenlang in een bos liggen en zoveel mogelijk kinderen de stuipen op het lijf jagen is sowieso al spannend. Enkele jaren geleden was het weer zover. Verkleed als maffialid, gewapend met een uit de kluiten gewassen Maglite (een zaklamp voor stoeffers) nestelde ik me aan de bosrand net naast een ‘leegstaand’ huis. Hoewel ik al 20 minuten roerloos in het bos lag, waren er geen kinderen te bekennen. Plots werd ik opgeschrikt door een vreemd blauw licht. Een politiecombi stopte met gierende banden op 5 meter van waar ik me verstopt had. Hun schijnwerper ging aan en na enkele seconden hadden ze me in het vizier. De lokale, Duitssprekende politie hield mij, in pure commandostijl, 20 minuten lang onder schot. Het oudje vrouwtje in het ‘leegstaande’ huis had hen gebeld, ze had een inbreker gezien en wist dat hij nog steeds in de buurt was. Het bleek een Gekkoo-animator maar voor de politie dat begreep was ik al 20 liter angstzweet kwijt.

Het hartverwarmendste…

Dit is me verschillende keren overkomen. Wanneer ik ergens op speelplein of kamp een jongere tegenkwam en met hem over Gekkoo sprak, over wat de organisatie eigenlijk doet, over hoe onze vrijwilligers zich mateloos inzetten, over het plezier dat er beleefd wordt, sprong de vonk regelmatig over. Nu en dan kon ik zo iemand overtuigen om op animatorcursus te gaan. Wanneer ik die jonge ketten later tegenkwam, als volleerde animator, maakte mijn hart altijd een vreugdesprongetje. Het is echt een fijn gevoel wanneer je het Gekkoo-virus kan overdragen. Velen van hen zijn zelfs verder doorgestroomd, ze werden hoofdanimator of zelf instructor op de cursus. Voor ik het wist zat ik dan samen met hen sessies uit te werken, dat is een onbeschrijflijk schoon gevoel. De laatste tijd kom ik ze zelfs tegen in de commissies en zelfs in de raad van bestuur, wie weet neemt één van hen binnenkort mijn plaats wel in.